Yalnızlığa bir şiir, bir yazı…
Yalnızlığa yalnızlığı anlatan, insana acizliğini anlatan…
Yalnızlığın özgünlüğünü, özgürlüğünü aşka adayan bir yazı. Aşkın çoğulluğunu, yalnızlığın tekilliğinde arayan, O’nu çoğullaştıran, bizi tekilleştiren bir yazı. Bir serenat belki… Bizi ben yapan bir yazı. Çoğulluğun tüm niteliğini, tekilliğin niceliğinde kavramsallaştıran, çoğulu mutlak tekil yapan, bencil bir yazı bu…
Aşkın ikiliğini, teke indirgeyen, bu indirgemesini de aşka adayan… Belki de, tekliğin çoğulluktan daha çok işlevsel olduğunu düşünüyordu. Ancak çokluğun içerisinde kendi tekilliğini kaybedecek kadar da yoksundu güvenden tekilliğine karşı. Çoğulluğun içerisinde yalnızlığına arkasını dönüp giderken, yalnızlığını yalnız bıraktığını farketti o anda. Düşündü. Yalnızlığa şiirler yazarken, yalnızlığa yalnızlığı anlatırken, yalnızlığı yalnız bırakmak ne kadar doğruydu acaba…
Tuttu elinden yalnızlığının, çoğul olduklarına aldırmadan… Çoğulluğun içerisinde yeni bir çoğulluk olarak katıldılar iki yalnızca… Aşkın çoğulluğunda, yalnızlığın tekilliği ile kayboldular, kaybettiler kendilerini. Çoğuldular artık…
Ne yalnız, ne tekil, ne aşık…
Loading ...